Siir

SONBAHAR KOKUSU Havadaki bu sonbahar kokusunu bir tadan bilir bir de geçmisi özleyen Öyle bir koku ki derinden soluyunca ve cigerlerine dolunca hem zevk alir hem titrer için... Albümdeki sararmis resimler gibi Aklindan geçer, çesit çesit Sevinçlerin, hüzünlerin Ve yüzleri gelir aklina, Sevdiklerin, sevmediklerin... Sizim sizim duyulan bu özlem niye? Hani hiçbirseyi özlemiyecektin? Hani yasadigin anla yetinmeyi, Geriye bakip dünü düsünmemeyei Gerçekçi olmayi benimseyen felsefelerin? Çok mu hizla geçiyor zaman? Bir bakIyorsun kis...yaz.. derken sonbahar... Ilkbahar sikismis kalmis biryerlerde onun da zevki yok ki bu ülkede! Kim verdi bu göç kararini? Kimden kaçtik böyle biz? Yazimiz miydi böylesi bilmem.. Hani biz "kader mi, O da ne? deyip gülenlerdendik? Sonbahar koksuu da neymis? Biraz nem, biraz yaprak, biraz toprak... Çekil git sonbahar... Yerini sürekli yagmurlara, gri bulutlara, aci soguklara birak! Lüzumu yok artik, yersiz romantizmin! Biz ögrendik artik gerçekçi olmayi. Biz ögrendik artik her geçen mevsimle avunmayi, Ve her küçük mutlulukla mutlu olmayi!. Hülya Oyman Ekim 1997, Toronro